Niemowlak, maleńka dziewczynka, w futerale na wiolonczelę unoszącym się na wodzie, ofiara katastrofy statku pasażerskiego, zostaje znaleziona i uratowana przez naukowca. Niestety jej rodzice prawdopodobnie zginęli, a odpowiedzialność za małą, ludzką istotkę bierze na siebie Charles, który ją odnalazł. Trudy wychowania małego dziecka poddaje swoim dość nietypowym metodom, które mimo, iż niezgodne z przyjętymi przez opiekę społeczną instrukcjami, przepełnione są miłością i wielką wrażliwością wobec tego miniaturowego człowieka. Państwo i jego przedstawicielka, pani Eliot, planują jednak zakończyć tę sielankę nie mieszczącą się w ich świecie norm społecznych i konwenansów. Nie bacząc na uczucia dziecka i opiekuna, zostaje wydana decyzja o umieszczeniu dwunastoletniej już Sophii w sierocińcu. To stanowi główną motywację do wyruszenia w podróż, w poszukiwaniu korzeni dziewczynki, która wierzy, że odnajdzie swoją matkę.